Jak zdiagnozować chorobę Leśniowskiego-Crohna?

Prześlij mailem
Pobierz
Drukuj

Rozpoznanie choroby Leśniowskiego-Crohna wymaga przeprowadzenia pełnego wywiadu chorobowego dotyczącego pacjenta i jego rodziny (anamnezy) oraz badań fizykalnych. Jeśli po przeprowadzeniu wywiadu i badania fizykalnego zachodzić będzie podejrzenie choroby Leśniowskiego-Crohna, lekarz zleci dodatkowe badania medyczne, takie jak:

ENDOSKOPIA

Endoskopia to najważniejsze narzędzie diagnostyczne; używa się w niej endoskopu, czyli cienkiej, giętkiej rurki wyposażonej na końcu w źródło światła oraz małą kamerę, która przekazuje obraz do monitora. Gastroenterolog wprowadza endoskop do przewodu pokarmowego pacjenta. Kiedy badane jest jelito grube, endoskop wprowadza się przez odbyt – badanie to nazywa się kolonoskopią. Kiedy badany jest górny odcinek przewodu pokarmowego, endoskop wprowadza się przez jamę ustną – takie badania to gastroskopia i enteroskopia.  

BADANIE HISTOLOGICZNE

W trakcie endoskopii lekarz pobiera próbkę tkanki ze zmienionych chorobowo miejsc (biopsja). Próbka poddawana jest następnie szczegółowej analizie mikroskopowej. Opinia histopatologiczna jest bardzo ważna, ponieważ pozwala na potwierdzenie choroby, rozróżnienie poszczególnych form NZJ, uwidocznienie stopnia aktywności choroby oraz ewentualnej dysplazji w długotrwałej chorobie.

BADANIA LABORATORYJNE

  • Badania krwi (liczba białych krwinek (leukocytów), płytki krwi, hemoglobina i markery ostrego stanu zapalnego, takie jak CRP, OB) nie potwierdzają rozpoznania choroby Leśniowskiego-Crohna. Są ważne dla określenia aktywności choroby, oceny skuteczności leczenia oraz jako predyktor zaostrzenia się choroby.
  • Badania kału (kalprotektyna, wykorzystywana do wykrywania ostrego stanu zapalnego w jelitach).  Wykrycie kalprotektyny w kale pozwala odróżnić NZJ od zespołu jelita drażliwego oraz ocenić aktywność stanu zapalnego jelit, a także powodzenie leczenia. Kalprotektyna może służyć jako predyktor zaostrzenia się choroby.

DIAGNOSTYKA OBRAZOWA

Badania radiologiczne to ważne uzupełniające metody diagnostyczne, które pozwalają obrazować zmienioną chorobowo część przewodu pokarmowego i/lub powikłania choroby.

Klasyczne badanie RTG brzucha: stosowane u chorych w celu wykluczenia ostrego rozdęcia okrężnicy (toxic megacolon), perforacji przewodu pokarmowego oraz niedrożności jelit.

Enterografia metodą tomografii komputerowej (CTE): badanie obrazowe, które dostarcza podobnych danych co MRE, ale naraża pacjenta na promieniowanie.

 

EN_Crohn_What_is_crohn_Diagnose_2

Rezonans magnetyczny (MRI): nowsza metoda diagnostyczna, która nie wiąże się z promieniowaniem; opiera się na rezonansie jonów wodoru w silnym polu magnetycznym. Ciało lub badany narząd umieszcza się w stałym polu magnetycznym i poddaje działaniu fal radiowych, a uzyskane sygnały przekształcane są w realistyczne obrazy ciała.

  • MRI miednicy: ważne badanie, wykorzystywane w przypadku podejrzenia powikłań choroby Leśniowskiego-Crohna, takich jak okołoodbytnicze przetoki z ropniami.

  • Enterografia metodą rezonansu magnetycznego (MRE): bardzo ważne obrazowanie diagnostyczne jelita cienkiego u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Oprócz wykrywania zmian w średnicy światła jelita, pokazuje również zmiany w ścianie jelita oraz otaczającej tkance (węzły chłonne, przetoki). MRE pokazuje aktywny stan zapalny, zwężenie światła jelita oraz rozdęcie przed zwężeniem (istotne dla podejmowania decyzji o rodzaju leczenia).

Badanie ultrasonograficzne (USG): badanie USG wykorzystuje się do oceny narządów w obszarze brzusznym i miedniczym bez narażania pacjenta na promieniowanie.

  • Przezbrzuszne badanie USG z kontrastem: coraz ważniejsze badanie w rozpoznawaniu i monitorowaniu NZJ. Ta metoda obrazowa pozwala lekarzowi badać grubość ściany jelita oraz wzorce perfuzji wskazujące na zmiany zapalne, zwłaszcza w końcowym odcinku jelita krętego. Wykrywa również powiększone węzły chłonne, ropnie, zwężenia, a nawet przetoki.
  • Endoskopowe badanie USG (EUS): uwidacznia przetoki i powikłania okołoodbytnicze. EUS pozwala odróżnić przetoki proste od złożonych oraz ich związek ze zwieraczami odbytu. Badanie to charakteryzuje się bardzo wysoką czułością w kierunku wykrywania ropni okołoodbytniczych. EUS jest metodą nienapromieniowującą, bezpieczną i cechuje się podobną specyficznością i czułością wykrywania ropni i przetok okołoodbytniczych co MRI.  Ze względu na zmiany chorobowe w okolicy okołoodbytniczej badanie to może być bolesne. W takich przypadkach preferuje się MRI miednicy.

Endoskopia kapsułkowa: nienapromieniowujące narzędzie diagnostyczne do badania jelita cienkiego. W tej procedurze lekarz wykorzystuje maleńką bezprzewodową kamerę, aby zrobić zdjęcia przewodu pokarmowego. Kamera znajduje się w kapsułce, którą połyka pacjent. Technika ta jest bardziej czuła niż inne metody obrazowania (obrazowanie jelita czczego i jelita krętego, enterografia MRE, enterografia CTE) w identyfikowaniu obszarów stanu zapalnego w jelicie cienkim u pacjentów bez przewężeń lub niedrożności jelit. Przeznaczona jest dla pacjentów, u których podejrzewa się chorobę Leśniowskiego-Crohna w jelicie cienkim, ale nie można było potwierdzić jej za pomocą wcześniejszych badań endoskopowych i obrazowych.

txt_3_pl
Zobacz więcej