Leki biologiczne

Prześlij mailem
Pobierz
Drukuj

W Polsce dostępne są obecnie 4 leki biologiczne, których skład oparty jest na bazie przeciwciał monoklonalnych różniących się od siebie budową. Poniżej krótka charakterystyka każdego z nich według kolejności alfabetycznej nazwy substancji czynnej. Tylko 3 z 4 dostępnych leków znajdują się w programie terapeutycznym w leczeniu ciężkiej postaci łuszczycy plackowatej: adalimumab, ustekinumab, etanercept

Adalimumab

CEE_PSO_treatment_04

Jest rekombinowanym ludzkim przeciwciałem monoklonalnym, które działa w sposób celowany na TNF-α. Ma właściwości silnie przeciwzapalnie. Lek podaje się we wstrzyknięciu podskórnym. Adalimumab wiąże się z TNF i neutralizuje biologiczną czynność TNF blokując jego interakcję z receptorami na powierzchni komórki. Wśród najczęstszych działań niepożądanych można wymienić zakażenia (zapalenie zatok, zakażenie dróg oddechowych), bóle głowy i mięśniowo-szkieletowe, odczyny w miejscu wstrzyknięcia. Lek z grupy antagonistów TNF może być stosowany także w chorobie Leśniewskiego - Crohna oraz w reumatoidalnym zapaleniu stawów, łuszczycowym zapaleniu stawów, wielostawowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów, zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa (ZZSK); osiowej spondyloartopatii oraz osiowej spondyloartropatii bez zmian radiograficznych dla ZZSK;

Szczegółowe informacje zamieszczone są w streszczeniu EPAR (Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego) dla ogółu społeczeństwa dostępne pod poniższym linkiem: European public assessment report (EPAR)

Etanercept

Jest białkiem fuzyjnym będącym wynikiem rekombinacji receptora p75 Fc będący ludzkim czynnikiem martwicy nowotworów. Białko fuzyjne rozpoznaje antygeny, które występują w organizmie i łączy się z nimi przez co hamuje działanie TNF-α. Efektem tego jest systematyczne zmniejszanie się ognisk zapalnych w łuszczycy. Etanercept stosowany jest w leczeniu łuszczycy plackowatej jak również w reumatoidalnym zapaleniu stawów i łuszczycowym zapaleniu stawów, młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów, zesztywniającym osiowym zapaleniu stawów kręgosłupa.

Wśród najczęstszych działań niepożądanych można wyróżnić: podrażnienia w miejscu wstrzyknięcia (m.in. rumień, świąd), zakażenia (przeziębienia, zakażenia płuc).

Szczegółowe informacje zamieszczone są w streszczeniu EPAR (Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego) dla ogółu społeczeństwa dostępne pod poniższym linkiem: European public assessment report (EPAR)

Infliximab

Infliximab to przeciwciało monoklonalne o charakterze chimerycznym skierowanym przeciwko białku TNF-alfa. Podawany jest w postaci roztworu do wlewu dożylnego. Stosuje się go m.in. w łuszczycy, reumatoidalnym zapaleniu stawów, chorobie Leśniewskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa i łuszczycowym zapaleniu stawów. Infliximab działa przeciwzapalnie. Do działań niepożądanych infliximabu zalicza się między innymi te związane z dożylną formą podania: duszność, pokrzywkę, ale także zakażenia wirusowe, zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, niestrawność.

Szczegółowe informacje zamieszczone są w streszczeniu EPAR (Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego) dla ogółu społeczeństwa dostępne pod poniższym linkiem: European public assessment report (EPAR)

Ustekinumab

Jest przeciwciałem monoklonalnym wiążącym się z określonymi dwoma rodzajami białek, które są jednym z czynników mających wpływ na rozwój łuszczycy. Lek biologiczny powoduje, że działanie białek jest hamowane przez co układ odpornościowy jest mniej aktywny. W konsekwencji tego ustekinumab wpływa na zmniejszenie stanu zapalnego przez co obniża się ilość zmian zajętych chorobą. Lek stosowany jest w umiarkowanej i ciężkiej łuszczycy oraz w łuszczycowym zapaleniu stawów. Ustekinumab podawany jest pacjentom w formie iniekcji podskórnej. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: bóle głowy, infekcje górnych dróg oddechowych, zapalenie śluzówki nosa i gardła.

Szczegółowe informacje zamieszczone są w streszczeniu EPAR (Europejskiego Publicznego Sprawozdania Oceniającego) dla ogółu społeczeństwa dostępne pod poniższym linkiem: European public assessment report (EPAR)

Bariery we wprowadzaniu terapii biologicznej

Leki biologiczne stosowane w łuszczycy są wysoce skuteczne, ale jednocześnie bardzo drogie co może być podstawową barierą ich stosowania u kwalifikujących się na nie pacjentów. Chory na łuszczycę brany jest pod uwagę do leczenia biologicznego wtedy, gdy zmaga się z łuszczycą zwykłą o wysokim lub średnim nasileniu, a wcześniejsze terapie nie przyniosły efektów. Rozwiązaniem w dostępie do uzyskania leczenia biologicznego są programy terapeutyczne.

Zobacz więcej