O CHOROBIE

W naszym mózgu jest część odpowiedzialna za wykrywanie tego, co się do nas odnosi, czyli tego co nas dotyczy bezpośrednio. Ta część mózgu uaktywnia się, kiedy: Spotykamy na ulicy osobę znajomą (np. idziemy ulicą, mijamy wiele nieznanych osób, ale spotykamy kolegę lub koleżankę). Wtedy właśnie ta część mózgu zadziała. Poznamy, że to osoba znajoma. Napotkamy informację, która nas interesuje lub dotyczy (np. idziemy ulicą, mijamy wiele reklam, ale akurat  szukamy konkretnej rzeczy lub miejsca).

Jeśli zobaczymy reklamę tej rzeczy lub miejsca, to wówczas właśnie ta część mózgu się uaktywni. Stwierdzimy, że to jest to, czego szukamy. Nasz mózg napotka na informację z jakiegoś powodu dla niego istotną, ważną, ciekawą (np. u kogoś, kto lubi jeździć na rowerze i nagle na wystawie sklepowej zobaczy nowy model roweru). Ta część mózgu uaktywnia się również, kiedy zadzieje się coś całkiem nowego, nieoczekiwanego i zaskakującego. Część ta zasygnalizuje, że to zdarzenie nas rzeczywiście zaskoczyło, że stało się coś, czego naprawdę nie oczekiwaliśmy.

Działanie tej części mózgu jest możliwe dzięki dopaminie. Leki przeciwpsychotyczne działają na układ dopaminowy. Dopamina jest substancją, która jest obecna w mózgu każdego człowieka. Dopamina ma swoje działanie w pewnej części mózgu. Ta część mózgu odpowiada za wykrywanie rzeczy, które są znaczące, nowe i zaskakujące. Naukowo nazywa się ona szlakiem mezolimbicznym i łączy kilka obszarów mózgu.

Mózg, jak każdy inny narząd, może działać prawidłowo, może spowolnić swoje działanie lub nadmiernie się uaktywnić. W ten sposób możemy rozumieć psychozę. Jeśli ta część mózgu jest nadaktywna to dana osoba zbyt wiele rzeczy zaczyna brać i odnosić do siebie. Zbyt wiele rzeczy wykrywa jako znaczące i może mieć poczucie, że one jej właśnie dotyczą. Zbyt wiele rzeczy jest brane, jako zaskoczenie. Takie nadmierne uaktywnienie dopaminy w mózgu prowadzi do psychozy.

Jeśli do tego doszło u Ciebie, to: masz wrażenie, że obce, nieznane Ci osoby na ulicy lub w środkach komunikacji patrzą na Ciebie, obserwują, mówią o Tobie, dają Ci sygnały, albo coś o Tobie wiedzą, odbierasz, jako skierowane do Ciebie wiele sygnałów z otoczenia: reklam, tablic rejestracyjnych samochodów, treści z telewizji lub radia i innych otaczających Cię przedmiotów i sytuacji. Zwracasz uwagę nie tylko na  to, co Cię zwykle interesowało, ale na wszystkie rzeczy z otoczenia i masz wrażenie, że dotyczą Ciebie, że są między nimi powiązania, ukryte znaczenia.

Zobacz więcej

LECZENIE

Jak działąją leki, które zalecił Ci lekarz? Leki przeciwpsychotyczne przywracają prawidłowe działanie tej części mózgu. Leczą „nadaktywność” tej części mózgu. Regulują działanie części mózgu odpowiadającej za wykrywanie tego, co się odnosi do danej osoby i tego, co jest dla niej nowe i zaskakujące. Leki mogą zmniejszać nadmierne odnoszenie do siebie tego, co widzisz i słyszysz. Ograniczają odbiór zbyt dużej ilości sygnałów z otoczenia, aby móc funkcjonować tak, jak przed psychozą.

Leki sprawiają, że człowiek z powrotem bierze do siebie tylko to, co naprawdę się do niego odnosi. Celem regularnego przyjmowania leków jest, abyś: - brał do siebie osoby znajome spotkane na ulicy, ale mógł spokojnie mijać osoby nieznane; - nie brał do siebie wszystkich reklam, rozmów, słów, tylko te, które się naprawdę odnoszą do Ciebie; Działanie leków przeciwpsychotycznych zapewni Ci ponadto spokój, zmniejszy napięcie nerwowe, poziom złości lub agresji, poprawi aktywność w ciągu dnia i sen. Leki nie rozwiążą od razu wszystkich problemów życiowych, ale bez działania leków, problemy będą narastać.

Możesz obawiać się, że leki mogą „uszkadzać wątrobę i mózg”, powodować wiele działań ubocznych i w końcu zmieniać Ciebie. Możesz też sądzić, że leki to „cudowne środki”, które rozwiążą wszystkie problemy w Twoim życiu. Przesadzone lub nieprawdziwe lęki nie pomogą w Twoim leczeniu. Niemożliwe do spełnienia nadzieje, że leki to „cudowne środki”, także nie pomogą. Pomoże Twoja rozsądna postawa oraz Twoi bliscy. A także Twój lekarz, psycholog lub inni profesjonaliści. Pomoc psychologa, psychoterapia, psychoedukacja lub inne formy pomocy psychologicznej w trakcie przyjmowania leku są ważnym elementem leczenia.

Leki przeciwpsychotyczne powinny być przyjmowane w celu bezpośredniego leczenia objawów psychotycznych oraz w celu zapobiegania nawrotowi psychozy ponieważ leki leczą  nadmierne branie do siebie rzeczy z otoczenia oraz ponieważ po ustąpieniu psychozy leki, zazwyczaj stosowane w niższych dawkach lub w formach długodziałających, zapobiegają nawrotom psychozy. Sposób prowadzenia leczenia zależy od Twojej decyzji podjętej wspólnie z lekarzem prowadzącym. Leki przeciwpsychotyczne są dostępne w dwóch formach.

Obie formy podawania leków mają potwierdzoną skuteczność i bezpieczeństwo leczenia: - Leki formie doustnej (najczęściej tabletki, niektóre leki są dostępne w płynie). Jest duży wybór tych leków. Powinny one być przyjmowane regularnie, tak jak zaleci Twój lekarz. Najczęściej leki te stosuje się raz dziennie. Niektóre leki wymagają podawania kilku dawek dziennie. 

Tabletki są łatwe w samodzielnym przyjmowaniu. Działają skutecznie przy systematycznym stosowaniu wszystkich zaleconych dawek. Ważne jest, aby codziennie stosować zaleconą dawkę leku; - Leki w postaci o przedłużonym działaniu (w postaci wstrzyknięć). W zależności od rodzaju leku, jest on podawany co 2 tygodnie lub co 4 tygodnie. Lek działa przez cały okres pomiędzy kolejnymi podaniami. W przypadku tej formy leczenia nie trzeba pamiętać o codziennym przyjmowaniu leku i zmniejsza się ryzyko pominięcia dawki leku. Niezależnie od formy leków (doustnej czy długodziałającej) najważniejsze  jest,  aby je regularnie przyjmować – to znaczy codziennie lub raz na 2-4 tygodnie.

Leki normalizują działanie nadaktywnego układu dopaminergicznego. W ten sposób ich działanie obejmuje normalizację procesów opisanych powyżej: - Nadmiernego uwydatniania znaczeń; - Wykrywania „błędów przewidywania” tam, gdzie tak naprawdę one nie występują Celem działania leków przeciwpsychotycznych jest wycofanie opisanej „nadaktywności” i takie „uregulowanie” działania systemu dopaminergicznego, aby u osoby leczonej przestały zachodzić opisane powyżej patologiczne procesy. A więc aby ponownie wykrywała jako odnoszące się do niej wyłącznie te sytuacje lub bodźce, które  odnoszą się do niej w rzeczywistości. Lub według nowszych teorii, aby przestała wykrywać zdarzenia jako nowe, znaczące i zaskakujące tam, gdzie mają one charakter banalnych codziennych sytuacji i sygnałów.

Ważną uwagą może być to, że opisany system nie powinien być także nadmiernie zahamowany (przeregulowany w dół), ponieważ przy nadmiernym jego zahamowaniu nic dla osoby leczonej nie będzie nowe, interesujące lub znaczące, co będzie miało negatywny wpływ na procesy motywacyjne (a więc pojawią się wtórne objawy negatywne).

Zobacz więcej

Mapy

ZGŁOŚ PLACÓWKĘ
SZUKAJ

    WSPARCIE

    Historie pacjentów

    • Natalia, która zwycięża
      Natalia, która zwycięża Na prawym przedramieniu, na całej jego długości wytatuowała napis: „Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą”
      Czytaj więcej
    • Historia Natalii: "Siła"
      Historia Natalii: "Siła"

      Zwiastun filmu dokumentalnego opowiadającego historię Natalii Brzykcy, chorującej na schizofrenię.

      Czytaj więcej
    • Historia Marka: "Rozproszenie"
      Historia Marka: "Rozproszenie"

      "Jest tak, że osoba chorująca może sobie w pełni zdawać sprawę z tego, że jest chora, że jej przeświadczenia są błędne, starać się całą siłą swojej woli je odrzucić. A ta siła woli okazuje się zbyt słaba. Te przeświadczenia po prostu górują nad racjonalną warstwą naszego myślenia. I trzeba skorzystać z pomocy zwłaszcza, że nie jest to stan nieodwracalny." Marek.

      Czytaj więcej

    Video

    Historia Natalii: "Siła" Schizofrenia
    Historia Marka: "Rozproszenie" Schizofrenia
    Spot „Życie bez nawrotów” Schizofrenia